एक चार वर्षाची मुलगी दुपारचे वेळी आपले घरी आपल्या पेन्सिली कागद घेऊन चित्र काढण्यात गढली
होती. दिसण्यात वेड्यावाकड्या रेघोट्या दिसत होत्या. अशी काही बरीचशी चित्रे बराच वेळ काढल्यावर एक
चित्र तिच्या मनाजोगते निघालेले दिसले; कारण तिच्या चेहऱ्यावर मनाजोगे निर्माण केल्याचा संतोष व
आनंद दिसत होता.

ते चित्र घेऊन ती आपल्या आईकडे गेली व तिला सांगू लागली “हे बघ आई. तुला वाटेल की हे हिरवे
गवत आहे, पण ते पाणी आहे बरं का !” आईला पाहून मजा वाटली. पण बसलेल्या इतरांना या
बोलण्याचा अर्थ कळला नाही.

मुलीच्या आईने त्यांना तो समजावून सांगितला. “आम्ही मागच्या महिन्यात कलकत्त्याकडे प्रवासास गेलो
होतो. नुकताच पावसाळा संपला असल्याने तेथे जिकडे तिकडे लहान लहान तळी दिसत असत. कित्येकाचे
पाणी स्पष्ट दिसायचे. कित्येकात कमळे असायची, व कित्येक शेवाळ्यांनी हिरवी गार दिसत. आम्ही
दक्षिणेश्वरास गेलो तेथे असे एक हिरवेगार तळे होते. पाणी मुळीच दिसत नव्हते. आमची वना म्हणाली
की “ते पहा शेत!” मी म्हटले, “ते शेत नाही तळे आहे.” ती म्हणे “नाही गवत आहे. शेत आहे.” तशी मी
काठाशी जाऊन एक लहानसा दगड आत फेकला नी त्यामुळे पाणी उडाले. ते पाहून तिने चारी बाजूने
फिरून दगड टाकून पाहिले व आपली खात्री करून घेतली की गवत नव्हते पण पाणीच होते. आज बऱ्याच
वेळापासून चित्र काढणे चालणे आहे. शेवटी त्या तळ्याचे चित्र मला वाटते तिच्या मनाजोगे निघालेले
दिसते. तेव्हा आता मला समजावते आहे की ते गवत आहे असे तुला वाटेल पण ते खरोखरच पाणी आहे.”

आम्हाला ती हकीकत ऐकून मजा वाटली व त्याबरोबरच विचार आले की बालक चित्र काढीत असते ते
आपल्यालाच काही कल्पना स्पष्ट करण्यासाठी अथवा प्रगट करण्यासाठी, हे अगदी खरे. या मुलीस शाळेत
बसवून काठी, पेन्सिल, चेंडू व भोवऱ्यांची चित्र काढायला लावली असती तर तिने या तळ्याचे स्वत:
नजरेने पाहिलेले दृश्य आपल्या डोळ्यांपुढे उभे करण्याचा आनंद तिला मिळाला असता का ? दिसायला
गवतासारखे दिसत असून आत पाणी असू शकते हा जो सृष्टीचा एक आश्चर्यजनक असा नवाच परिचय
तिला मिळाला तो मनामध्ये वारंवार आणून चित्ररूपाने पक्का करण्याची संधी तिला मिळाली असती का?